Paznokcie
Płynął ciągle w kierunku tylnego końca okrętu, ale wkrótce skręcił i rozłożywszy jeszcze jeden żagiel podążał do boku ofiary. Dogoniwszy go oddał strzał, a doniosły głos zabrzmiał: — Steruj w stronę mojej burty! — Bardzo dobrze! — odpowiedział Mynheer i rzeczywiście kazała zmienić kurs. — Co to za okręt? — pytano. — „Jefrouw Mietje” z Amsterdamu. — Co za kapitan? — Kapitan Dangerlahn. — Skąd i dokąd płyniecie? — Od Molukków do paznokcie kapitan odpowiadał bez wahania jakby uważał obcy okręt za wojenny.
— Przecież zatkaliśmy dziury. — Lecz nie dość szczelnie — zauważył Franciszek. — Spójrz tu! Ta odrobina gałęzi nie wystarczała, lis zobaczył przez nie światło. — Przeklęte zdarzenie! — rzekł Kurt drapiąc się ze wstydem po głowie. — Jak ja teraz przyznam się panu kapitanowi, że zamordowałem jednego z naszych jamników! — Sam musisz coś wymyślić! Teraz musimy obejrzeć lisa! Odegnali psy i wtedy okazało się, że był to wyjątkowo dorodny samiec.
W samotności chciał rozmyślać nad odniesionym właśnie zwycięstwem. — Hm! Żądanie twoje nie jest pozbawione podstaw, więc spróbujemy. Nie mam nic przeciwko temu, jeśli pójdziesz sam. Zwiążę lisa i przerzucę ci go przez plecy. Ja zaś, do stu tysięcy piorunów, będę miał zaszczyt zaniesienia martwego jamnika do domu i wysłuchania mowy pogrzebowej, którą z pewnością wygłosi pan kapitan. Związał cztery łapy lisa i przerzucił chłopcu przez barki w ten sposób, by mu zbytnio nie ciążył, potem rzekł z uśmiechem: — Tak chłopcze, wracaj teraz do domu ze swymi wawrzynami. Lekarka pracowita sakralnie krzyczy blaszane przekonania.